مُردم از سایه های تَکراری

از جمله هایی که اجیرم کرده اند؛

از لهجه هایی که به خوردم داده اند؛

و چشمانی که

مردم را بد قواره می بینند.

می ترسم از شبی

که پیش چشم ثانیه ها

در انتهای تقدیرم بگویند:

...

پایین اومدیم دوغ بود

هر چی گفتیم دروغ بود!

اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست

حرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزینم

دلم گرفته ، گرفته دلم بهانه تو

فکنده ام سر خود را به آستانه تو

دهاتی سخن دیگری نمی دانم

آهای ضامن آهو! کجاست شانه تو؟

پس نوشت: مشهدی ها از جانب ما هم بگویید: سلامُُ مِن غُلامِکَ الی جنابک

چرا به ثانیه های پشت سرت نگاه نمی کنی؟!

افسانه ها با خیال تو خیمه شب بازی می کنند؛

و مترسکی

انتظار را

برایم مجسمه می کرد.

تو می آیی!

و تمام حنجره ام را

در تار و پود صدا

به تصویر می کشم.

جز ارتعاش نام تو حرفی نیست!

خوشتر آن باشد که سرّ دلبران

گفته ناید! در حدیث دیگران

# اعتذار از جناب مولانا

بیرخت جانا، دلم غمگین مکن رخ مگردان از من مسکین، مکن خود ز عشقت سینهام خون کردهای از فراقت دیدهام خونین مکن بر من مسکین ستم تا

گفتی ما به هیج جا نمی رسیم باهم

کفش های مان موازی است

من

پا برهنه ایستادم

کنار تو!

فقط نام من

می تواند شبیه نام تو باشد

بنشیند کنار نام تو

با مُهر محضرخانه ای

سال به سال

در ثبت احوال

سطر به سطر

میوه کند.

دیشب

تنها بودیم

من و شعر

در را باز گذاشتم

پانوشت:

این سوز و ساز واژه ها پوچ است، خواهش میکنم ای شعر!

فرمان بده دیگر مرا با خلوتت آرام بگذارند

این روزها

آنقدر بی ربط نوشتم

که کاری

از دست حرف های ربط هم بر نمی آید.